10 Kasım 1938 sabahı, Dolmabahçe’de Mustafa Kemal Atatürk’ün vefat ettiği anı anımsatan bir çocuk sorusu, tarihe derin izler bırakıyor. Otobüs durduğunda çocuğun gözü şoförün saatindeydi. Adam elini direksiyondan çekmiş, dizine koymuştu. Otobüste kimse bir şey söylemiyordu. Çocuk annesine sormak için bekledi.
Siren sustu. Şofyör elini yeniden direksiyona koydu. Otobüs hareket etti… Bu an, tarihin bir kırılma noktası gibi hissediliyor. Çocuğun sorusu bir dakika sonrasına ait. 'Bunca zamandır onun ardından ne yaptık?' sorusu, bir sanatçının o otobüste kendine ayırmak istediği bir koltuk varsa o çocuğun yanı olmalı… O soruya yanıt vermeli.
Attila İlhan’ın 'Hangi Atatürk?' ünü okurken, insanın aklına zaferden sonraki masa geliyor… Biri yazmalıydı. Sahnede olağanüstü bir oyun! Dün cephede sırt sırta mücedele eden adamlar tartışıyor… Artık kurtulmuş memlekette söz kime ait olacak? İçlerinden birçoğu ötekilerin cevabını bildiğini sanıyor.
Mustafa Kemal de masada… Bize zaferi gösteren pek çok sahne olmalı… O masada ilk itirazı kimin yaptığını, kimin haklı çıkmaktan korktuğunu, kimin bir daha masaya çağrılmadığını merak ettiren bir oyun izlemek istiyorum. Erol Mütercimler’in 'Fikrimizin Rehberi'nden ise benim aklımda bir kara tahta kaldı.
Atatürk’ün geometri terimleriyle uğraşmasını, Sivas’ta bir sınıfa girip öğrencilerin önündeki kitaplara bakmasını anlatıyor. Bir devlet adamının, hem de bağımsızlık savaşından henüz yeni çıkmış bir kurucu iradenin 'açıortay' gibi bir kelimeye zaman ayırması, bugünün sosyal medyayla kirlenmiş, zayıflamış beyinlerine tuhaf gelebilir.
Tahtaya kalkmış, tanımadığı, hatta isimlendiremediği cevabı vermeye çalışan bir çocuğu düşünün. Belki açının ikiye bölündüğünü görüyor. Ancak kitabın o çizgiye ne dediğini bilmiyor. Çocukların zekasıyla ilgili sandığımız mesele, bazen yetişkinlerin yazamadığı bir cümleden ibaret… Aynı kitapta Reşit Galip’in kadın öğretmenler üzerindeki yasakları sofraya taşıdığı anlatılır.
Tartışma sertleşir. Daha sonra Reşit Galip maarif vekili (dönemin milli eğitim bakanı) olur. Aşık Veysel’in ağıtını bugün hala kendi sesinden dinlemek mümkün. Oysa çocuğun sorusu çok netti. 'Anne O ölünce ne oldu?' Kimsenin dinlemediği birine kulak vermek. O çocuğa ömrü boyunca düşünüp konuşacağı ve kendi torunlarına anlatacağı bir hikaye bırakmamız gerek.
Kaynak: Haber Merkezi
