Çocukluğum boyunca birçok harika arkadaşlığım oldu ama bir grup gerçekten iz bıraktı. Capin, Mia ve Hannah küçük yaşlardan beri en yakın arkadaşlarımdı ve birlikte geçirdiğimiz birçok mutlu anıyı hatırlıyorum. Sıcak yaz günlerinde saatlerce papatya zincirleri yapar, tuhaf şekilli bulutları gözlemler ve amuda kalkma ve takla atma egzersizleri yapardık.
Onları yalnızlıktan, utangaç olduğumdan veya gerçek hayatta arkadaşım olmadığından yaratmadım. Fakat araştırmalar, bu hayali varlıkların arkadaşlık sağlamanın ötesinde çok daha fazla fayda sağlayabileceğini gösteriyor. Hiç yürümediler, sadece zıpladılar, sıçradılar ve sürekli bir bale sekansı döngüsü içindeydiler.
Bu da, insanların kendilerinden farklı inançlara, arzulara ve niyetlere sahip olduğunu anlayabildikleri anlamına geliyor. ABD'deki Wellesley Koleji'nden psikoloji profesörü Tracy Gleason, "Hayali bir arkadaş yaratmak, keşif için risksiz bir ortam olabilir" diyor. Hayali arkadaşı olduğunu söyleyen 56 katılımcının % 68'i, hayali arkadaşlarını 20 yaşından önce yaratmıştı.
Ancak dokuz yaşıma yaklaşırken, ergenlik çağıma girerken, Capin, Mia ve Hannah ortadan kayboldular ve beni kendi başıma bırakıp gittiler. ABD'deki Oregon Eyalet Üniversitesi'nden psikologlar Naomi Aguiar ve Marjorie Taylor'a göre, çocuklar yedi yaşına geldiklerinde üçte ikisinin hayali bir arkadaşı oluyor.
Bu arkadaş, çocukların yarattığı ve düzenli olarak etkileşimde bulundukları veya hakkında konuştukları bir karakter. Verilerin gösterdiği gerçek şu ki, neredeyse her açıdan diğer çocuklarla aynılar. Katılımcıların yaklaşık yüzde 30'u ise hayali arkadaşlarını yetişkinlik döneminde yarattıklarını belirtti.
Kaynak: Haber Merkezi
