HABAŞ’ın Aliağa Fabrikasında resmi rakamlara göre en az 19 işçinin katledildiği patlama, havzadaki demir çelik fabrikalarında işçilere dayatılan çalışma düzenini bir kez daha gözler önüne serdi.
İşe başlayalı henüz iki saat olmuş bir işçinin kazan bakımına sokulduğu, bakım ve revizyonların atlandığı, hurda ekipmanla üretimin sürdürüldüğü, İSG eğitimlerinin kağıt üzerinde geçiştirildiği, liman işçilerinin can yeleği bile verilmeden çalıştırıldığı, yaralanan işçinin işten atılma korkusuyla sesini çıkaramadığı bu düzeni anlamak için fabrikaların kapısından dünya çelik piyasasına uzanan zinciri izlemek önem arz ediyor.
Çin’in fiyat kırarak dış pazara sürdüğü çelik, AB’nin ve ABD’nin ördüğü gümrük duvarları bu zincirin halkaları… Hepsini birbirine bağlayan şey ise tekellerin pazar payı ve kâr için yürüttüğü kavga. Kavganın faturası ise canları ve kanları ile işçiye kesildi.
Dünyanın yarısını döken ocaklar bu çeliğin yıllarca en büyük alıcısı ülkenin kendi şantiyeleriydi: Yükselen konutlar, köprüler, otoyollar… Ucuz Çin çeliğinin fiyatları kırdığı ve rekabeti keskinleştirdiği bu piyasada, pazarın kimde kalacağı mücadelesinde devletlerin ördüğü gümrük duvarları da önemli bir yer tutuyor.
Dünya piyasasında süren kavganın bedeli son kertede ocağın başındaki işçiye ödetiliyor. Aliağa bu sıkışmanın tam merkezinde. Aliağa’daki demir çelik patronları ise bu kavgadan büyüyerek çıkıyor. Patronun kasasına giren kârın bir bölümü de bakımdan, koruyucu donanımdan, İSG eğitimlerinden ve güvenlik önleminden kısılan paradan oluşuyor.
Zincir boyunca aynı tablo tekrarlanıyor: Emperyalistlerin iç pazarda erimeyen üretim fazlası dış pazara sürülüyor, AB ve ABD duvar örüyor, iktidar, tekelleri hem gümrük duvarıyla hem teşvikle koruyor, yargı da 19 işçinin öldüğü fabrikanın patronunu evine gönderiyor.
Kaynak: Haber Merkezi
