Hissizlik virüsü, çağımızın en sessiz salgını olarak tanımlanıyor. Bu duygu yitimi, ateş, öksürük ya da fiziksel ağrı gibi belirtilerle değil, insanın iç dünyasında bir eksiklik olarak hissediliyor. Başkasının acısına karşı duyarsızlaşmak, haksızlık karşısında susmak, ölüm haberini sıradan bir bilgi gibi karşılamak, bu virüsün belirtilerinden bazıları.
Dışarıdan bakıldığında her şey normal gibi görünürken, içeride bir şeyler eksik kalıyor. İnsanlar çalışıyor, alışveriş yapıyor, gülüyor, konuşuyor ve paylaşımlar yapıyor. Ancak bu süreçte iç dünyada bir boşluk hissediliyor. Duygusal yorgunluk, yoğun duygusal içeriklere maruz kalınmasıyla artıyor.
Her gün aynı türden haberlerle karşılaşıldığında, insan zihninde bir alışma süreci başlıyor. Bu alışma, bazen kendini korumak için bir mesafe olarak da değerlendirilebilir. Ancak bu mesafe zamanla tehlikeli bir alışkanlığa dönüşebilir. Başkasının başına gelen felaketler, sadece haber bültenindeki bir başlık olarak kalabiliyor.
Bir çocuğun açlığı, bir annenin gözyaşı ya da bir insanın uğradığı haksızlık, kısa süreli bir dikkat dağınıklığından öteye geçmiyor. Her acıya aynı yoğunlukta üzülmek mümkün değil. İnsan ruhunun da bir sınırı vardır. Sürekli acıyla karşılaşmak, bazen hissedebilmek için geri çekilmeyi gerektirir.
Birincisinde insanın gücü sınırlıdır, ikincisinde ise başkasının yaşadıkları kendi vicdan dünyasının dışında kalmaya başlar. Sorumluluklarımızla aramıza mesafe koyuyoruz. Oysa her şeye karşı kayıtsız kalmak, insanın her şeyi aşmış olduğu anlamına gelmez. Tepkisizlik, sadece bir duygu meselesi olmaktan çıkıp ahlaki bir meseleye dönüşüyor.
Dünyanın bütün acılarını tek başımıza taşıyamayız. Asıl mesele, duygularımızı kaybetmeden sınırlarımızı koruyabilmek; çaresizliğe kapılmadan merhamet edebilmek ve alıştığımız dünyada hâlâ şaşıracak bir vicdan taşıyabilmektir.
Kaynak: Haber Merkezi
