Aliağa, Türkiye'nin en yoğun sanayi bölgelerinden biri. Rafineriler, petrokimya tesisleri, demir-çelik fabrikaları ve gemi söküm sahaları aynı coğrafyada iç içe. Bu bölgede iş kazaları en sık yaşanıyor, ancak en az konuşuluyor. Aliağa Organize Sanayi Bölgesinden (ALOSBİ) bir işçiyi anlatan bir kişi, HABAŞ'ta yaşanan patlamanın haberini aldıktan sonra şaşkınlık hissi yaşamadı.
Çünkü bu bölgede bu tür haberlere alışmışlar. İşçiler vardiyasına giderken, akşam eve dönüp dönemeyeceklerini bilmeden yola çıkıyor. Kazaların çoğu kayda geçmiyor, geçenlerin de çoğu 'kader' ya da 'dikkatsizlik' diye kapatılıyor. Denetimler yetersiz, önceden haber verilen birer formalite.
Alınan önlemler raporlarda var, sahada yok. Demir-çelik ve gemi söküm tesislerinde çalışan genç işçiler, iş yerlerini 'cehennem' diye tarif ediyor. Bu bir abartı değil, yılların birikmiş tecrübesi. Eriyik metalin yanı başında, zehirli gazın, dayanılmaz sıcağın, kulakları sağır eden gürültünün içinde, çoğu zaman yeterli eğitim ve ekipman olmadan çalışıyorlar.
Yirmili yaşlarında bu işlere girip kırk yaşına gelmeden bedeni tükenen insanlar tanınıyor. Çünkü başka iş yok, çünkü evde bekleyenler var, çünkü 'İşi bırakırsan yerine bekleyen çok' diyorlar. Bu tablonun birinci sorumlusu, işçinin canını kârının altına koyan patronlardır. İş sağlığı ve güvenliği onlar için bir yükümlülük değil, bir maliyet kalemi.
Bakım ertelendiğinde, eskiyen ekipman değiştirilmediğinde, üretim hızı güvenliğin önüne geçtiğinde bunun bedeli bilançoda görünmez. Bedeli işçiler canlarıyla ödüyor. Her patlamadan sonra aynı cümleleri duyuyoruz: 'Soruşturma başlatıldı.' Peki sonuçları nerede? Diğer sendikalar da bu sorunu bölgenin gündeminin ilk sırasına yerleştirmiş değil.
Bu bilgisizlik tesadüf değil, işine gelenlerin işine gelen bir sessizlik. İş güvenliği önlemleri maliyet kalemi olmaktan çıksın, ihlal edenlere gerçek yaptırımlar uygulansın.
Kaynak: Haber Merkezi
