İlk duyulan ses, iç dünyasını yansıttı
Yıl 1985'te Sivas'ta lise öğrencisiydi. Her belediye çarşısından geçerek okuluna gidiyordu. Bir , kasetçi dükkânından yükselen bir sesi duydu. Durdum. Ne söylediğini tam olarak hatırlamıyor ama o sesi ilk duyduğunda içimde nelerin kıpırdadığını hatırlıyor. Sanki bir başkası benim yerime konuşuyordu.
Sıkıntılarımı, imkânsızlıkları, içimde büyüttüğüm endişeleri, kimseye anlatamadığım korkuları... Daha kendime bile söyleyemediğim ne varsa bir insanın sesinde toplanmıştı.
Ses, iç dünyasını yansıtan bir bağ kurdu
İçeri girip kasetin kapağına baktı. Duyduğum sesi bir insana, bir yüze bağlamak istiyordu. Bir ses hayatıma böyle girdi. İnsanın kendisine bile itiraf edemediği şeyler vardır. Bir başkasının ağzından duyduğunda irkilir. Nereden bildiğini merak eder. Hatta biraz da utanır, bu kadar kendisine ait sandığı bir duygunun başka bir insanda da bulunmasından.
Ahmet Kaya'yı ilk dinlediğimde duyduğum yakınlığın bir tarafı buydu. O gün hayatıma giren ses, yıllarca ömrümün arka planında çalmaya devam etti.
Ses, bir bağ kurdu, bir bağ kırıldı
O gün hayatıma giren ses, yıllarca ömrümün arka nadiren çalmaya devam etti. 12 Eylül sonrasında konuşma cesaretini yeniden toplamaya çalışan bir memleket... Birbirine söyleyecek çok şeyi olup da konuşamayan insanlar... Siyasi görüş farklılıkları, ayrışmalar, sevdiğini söyleyememek...
Yoksulluğunu belli etmemek, incindiğini saklamak, bir baba karşısında ağlayamamak, bir anneye çektiği sıkıntıyı anlatamamak... İnsan yalnızca yasaklandığı için susmaz. Bazen yetiştirilme biçimi susturur onu. Bazen gururu. Bazen kimseyi üzmemek için gösterdiği çaba. Bazen de konuşursa kendi hayatının değişeceğini bilmesi...
Bir şarkı, bir bağ, bir anı
İşte o yıllarda bir adam şarkı söylüyordu. Bağlamasıyla, alışılmış kalıplara pek sığmayan sesiyle, kendini olduğundan başka türlü göstermeye çalışmayan haliyle... Biz de dinliyorduk. O şarkının içinde kendisine ayrılmış bir yer bulur. Küçücük bir yer... Üstelik birbirine hiç benzemeyen insanlar...
Birbirlerini anlamaları gerekmiyordu, aynı şarkıyı sevmeleri için. Bunlarla mutlu olduk. Daha doğrusu, içinizden eksilenler... "İçimde ölen birileri oluyor zaman zaman." Oysa bazı hatıralar ölmez.
Kaynak: Haber Merkezi
