Tarihsel bağlam ve monokrom kavramı
Monokrom, modern sanat tarihinde resmin temsilden, anlatıdan ve renk çeşitliliğinden uzaklaşarak kendi maddi ve kavramsal sınırlarına yöneldiği önemli bir kırılma noktası olarak öne çıkıyor. Kazimir Maleviç’in Siyah Kare’si tek renkli yüzeyiyle resim için yeni bir başlangıç alanı açarken, Aleksandr Rodçenko’nun kırmızı, sarı ve mavi monokrom çalışmaları bu yaklaşımı resmin sınırlarına kadar taşıyor.
Böylece monokrom, yalnızca bir renk tercihi olmaktan çıkarak resmin ne olduğu ve hangi unsurlardan arınarak varlığını sürdürebileceği üzerine bir sorgulamaya dönüşüyor.
İsmail Şimşek'in yaklaşımı
İsmail Şimşek’in Monokrom sergisi ise bu tarihsel mirası farklı bir perspektiften ele alıyor. Sanatçının son dönem çalışmalarından oluşan sergi, modernizmin tek renkle arınma idealini tersine çevirerek renkli ve katmanlı yüzeylerin altında devam eden değişmezliğe işaret ediyor. Şimşek’in pratiğinde monokrom, tek bir rengin saflığından çok, farklı renklerin ve malzemelerin bir araya geldiği yüzeylerde değişmeden kalan yapısal bir durumu ifade ediyor.
Malzeme ve yapısal düşünme
Heykel eğitiminin kazandırdığı yapısal düşünme biçimi, Şimşek’in malzemeyle kurduğu ilişkinin temelini oluşturuyor. İpler ve düğümler aracılığıyla çizgi, yüzeyi hem bölen hem de parçaları birbirine bağlayan fiziksel bir unsura dönüşüyor. Bu müdahaleler, yüzeyde bir yandan düzen oluştururken diğer yandan sürekli hissedilen bir gerilim yaratıyor.
Şimşek’in renkli olmak ile renkli görünmek arasında kurduğu ayrım da serginin temel meselelerinden birini oluşturuyor.
Denge ve geçici an
Sanatçının ifadesiyle denge, “henüz ayarı bozulmamış bir ‘şu an’” olarak tanımlanıyor. Bu geçici an, eserlerdeki biçimsel ilişkilerin sürekli yeniden kurulduğu, uyum ile bozulma ihtimalinin yan yana var olduğu bir alan açıyor.
Kaynak: Haber Merkezi
